Gevangen in vrijheid

“This feels soooo good!” Ze wiebelt met haar tenen door het zachte strandzand voor de deur van hotel Huis ter Duin. “Thuis in Amerika woon ik aan de kust, maar doe ik dit nóóit. Ik ben alleen maar aan het werk om de hypotheek van m’n huis aan zee te kunnen betalen.”

Ik schrik. Zij ook.

Terwijl ze het uitspreekt en me aankijkt zie ik het pijnlijke besef in haar ogen. Haar leven staat in het teken van werk. Om een leven te kunnen bekostigen waarin niet eens tijd is om te genieten van de fijne dingen dichtbij huis.

Medelijden heb ik niet. Iedereen maakt z’n eigen keuzes en die respecteer ik. Wél voel ik meteen een golf van dankbaarheid voor hoe ik mijn eigen leven – al dan niet gedwongen door omstandigheden – heb vormgegeven. Een leven waarin ik op vrije dagen geniet van de rust en schoonheid van alledaagse dingen. Van een boswandeling, een goed boek of mijmerend door de branding struinen op zoek naar schelpen of de tennisbal van m’n hond.

Het goede nieuws is dat ik deze vrouw de komende twee uur mag begeleiden, terwijl we onszelf onderdompelen in de lokale natuur. Eerst een uur op het strand van Noordwijk, daarna een uur door de duinen.

Heel even hoeven zij en haar cybersecurity-collega’s niet naar hun scherm te staren. Mogen ze gewoon genieten. Van de vangst die we uit het water halen, de strandvondsten die ze doen en mijn enthousiaste gebabbel over al het moois in de duinen.

Even zijn er geen KPI’s te behalen of targets om op afgerekend te worden. De enige voorwaarden die ik de groepsleden stel zijn deze: wees nieuwsgierig en stel vragen. Samen zien en ontdekken we meer. Ook al lopen we in een mini-natuurgebied dat naar Amerikaanse begrippen zo klein is dat ze het waarschijnlijk niet eens op de kaart zouden zetten.

Toch zijn de deelnemers stuk voor stuk ontspannen. Ze praten wat met elkaar, lachen en slenteren ontspannen achter me aan. Heel even bestaat er geen tijd. Geen gezamenlijke missie. Geen verkoopdoel en geen hypotheek. Er is slechts wuivend helmgras, zand tussen de tenen, een kalme zee en een leeg hoofd.

Soms is dat genoeg. Waardevoller dan al het geld ter wereld. Je snapt het pas als je het voelt.