In de bocht van een lieflijk beekje
7/6/20252 min read
βπΎππ π
ππ ππ πππππππππ ππππ
πππ ππβπ πππππ?β, vraagt een collega. βππ πππ ππππππππβ, glimlach ik. βπ²πππππ πππππππππ πππ, ππ ππ πππππ πππ ππππ πππ πππ, ππππ πππππ π
ππ ππππππππ π
π πππππππ π
πππππ.β
Natuurlijk bedenk ik vooraf waarover we het kunnen hebben en wat we onderweg kunnen tegenkomen. Maar zoals de bomen om ons heen jaarrond flexibel zijn, moet ook ik meebewegen. Want wie niet meebuigt, breekt.
De dag vΓ³Γ³r dit gesprek wandel ik weer eens over de Veluwe. We kennen inmiddels onze plekjes, maar deze tocht is van een ander niveau als het op stilte aankomt. In zes uur tijd komen we evenzoveel personen tegen.
Als blauwe draad door onze wandeling heen stromen twee lieflijke beekjes. Om de zoveel meter bieden ze de prachtigste doorkijkjes.
Al snel komen we een bankje tegen in de bocht van een beek. Twee gebroederlijk naast elkaar zittende ijsvogels zijn voor ons het signaal om hier even te stoppen. Boven ons dansen zonnestralen door het frisgroene dak van beukenblad.
Het verbaast me hier ijsvogels te zien. Het water is erg ondiep; hoe vang je hier vis zonder je nek te breken? Zo leer ik iedere keer bij, puur door te observeren.
Als we even stilzitten komt het bos weer tot leven. Vinken scharrelen tussen de bladeren en vanaf hun uitkijkpost halen grauwe vliegenvangers acrobatische toeren uit in hun jacht naar insecten. Alles wat fladdert en in hun snavel past, is een potentiΓ«le maaltijd.
Boven de beek β in de late middagzon β dartelen koolwitjes en weidebeekjuffers. Overal liggen omgevallen bomen en dikke takken in het stroompje; bruggen voor kleine zoogdieren en schuilplekken voor het onderwaterleven. Iedere vierkante meter is waanzinnig mooi hier.
Als we na 20 minuten weer doorlopen stralen we allebei. In korte tijd voelen we ons volledig opgeladen en zijn we alle spanning van de afgelopen drukke weken kwijt. Intens geluk maakt zich van ons meester. Het soort geluk dat je in je hartstreek voelt. Of als vlinders in je buik. Het soort geluk dat je niet in woorden kunt vatten, maar slechts kunt voelen en ervaren.
Zo is het ook met de tochten die ik begeleid. De vraag βWat doe je nou eigenlijk tijdens zoβn tocht?β is dan ook onmogelijk te beantwoorden. Woorden doen ervaringen altijd tekort. Het zijn slechts labels die wij mensen erop plakken. Een ervaring doet iets met je op een diepere laag. Dat valt met ons beperkte bewustzijn niet te snappen. En dat hoeft ook niet β hoe moeilijk we dat ook kunnen accepteren.
Ik gun ieder mens zo'n ervaring. Even weg van alles en iedereen en volledig aanwezig in het moment. Je voelt je verbonden met het leven om je heen en voed je met de overal aanwezige schoonheid.
EΓ©n ding kan ik je alvast verklappen: zoβn moment draag je nog lang met je mee en is dΓ© ideale vitaliteits-boost waar we met zovelen naar verlangen. π½πππππππππππ noem ik het. Zin in een shotje? Letβs gooo! π
