Grenzeloos genieten van stilte

Tien voor half tien. Ik sta in de lobby van één van de bekendste hotels aan de Nederlandse kust. Nog tien minuten wachten. Toch maar even rondkijken. Ik ken Huis ter Duin weliswaar al m’n hele leven, maar reed er tot nu toe altijd aan voorbij.

Van de buitenkant zag ik als kind al: dit is niks voor mij. Veel te fancy! Niet voor niets slapen de rijken der aarden juist hier. Mijn beeld wordt bevestigd als ik zie wat er binnen geëtaleerd wordt: aparte kunstwerken en dure merkkleding, zonnebrillen en edelstenen. Ach, ieder z’n ding!

Ik ben hier omdat ik wacht op een groep deelnemers voor een duinexcursie. Even later schud ik ze met een grote glimlach de hand. “Welcome! So nice to meet you and tell you more about the beautiful Dutch nature along the coast!”

Beneden op het strand doen we een voorstelrondje. Eén man komt uit Noorwegen, een ander uit Oostenrijk, hoewel hij half Italiaans is. De derde collega, een vrouw, komt uit Amerika en de vierde zegt in Nederland te wonen, maar spreekt Engels en is duidelijk ‘niet van hier’. Meer krijg ik niet te horen en dat is prima. Interessant groepje zo!

Al snel stappen we langs de vloedlijn richting Katwijk en vertel ik over de Noordzee en lokale fauna. We praten over de bloemkoolkwal, reuzenhaai, plankton, Amerikaanse zwaardschede en de beschermende functie van de duinen.

Even later lopen we dwars door diezelfde duinen. We zien er honderden trekvogels, ruiken wilde tijm, proeven duindoornbessen en bekijken sporen van reeën, vossen en mensen (stiekem fikkie stoken en je zooi niet opruimen blijkt een universele taal!).

Met iedere genomen stap neemt de rust in de groep toe. Niet uit vermoeidheid, maar vanwege het gebrek aan externe prikkels. Hier is stilte nog de baas. En dat voelt ieder mens, bewust of niet.

Op de terugweg praten we wat over hun plannen voor de komende twee dagen. Morgen gaat de groep – vergezeld door nog meer collega’s – naar Amsterdam voor een workshop Dutch cuisine. Ik lach. Denk niet dat ik die twee woorden ooit samen in één zin heb gehoord :D

Gelijk erachteraan vertelt ‘de vrouw zonder herkomst’ dat ze dol is op de Nederlandse keuken. Stamppot, hutspot, rookworst, erwtensoep... Haar Nederlandse vocabulaire mag dan beperkt zijn, deze culinaire hoogstandjes uit grootmoeders keuken rollen in ieder geval makkelijk van haar tong.

Dan vertelt ze over haar eigen cuisine… de Iraanse. Aha, dus daar liggen haar roots! Het interessante groepje is zojuist nóg interessanter geworden. Want een Amerikaanse en Iraanse, gezusterlijk naast elkaar, behoort tot de normaalste zaken ter wereld. Uiteraard! Er is maar een handvol mensen op deze prachtige planeet die daadwerkelijk vindt dat dat níet oké is momenteel.

Gelukkig zijn wij tijdens onze ronde door de duinen gewoon mensen. Samen op stap. In verbinding met elkaar, nieuwsgierig naar de lokale natuur en genietend van de stilte in onszelf. Nationaliteit is dan totaal niet van belang. Menselijkheid wél. Zo simpel kan het leven zijn. Wat mij betreft is dat échte rijkdom.